Falçılar, cadugərlər, şarlatanlar və başqa ağsaqqallara hörmət!

Hərdən mirzə Ə.Sabir, F.Axundov, J.Qulizadə və ... keçən əsrin ziyalı və reformist ünvanı qazanmış yazarların əsərlərin qabağıma qoyub, vərəqləyirəm. Yəqin ki, onların əsərlərin oxumaq hamıya ləzzət eləyir. Niyə? Çünki, biz hələ onların əsrində yaşayırıq, dərindən baxsaq heç nə dəyişilməyib. Həmən qaramat millətik və həmən irticai mədəniyyət! Hələdə mövhumatçılar, dua yazan seyidlər, cadugərlər, falçılar, zəncir qıran pəhləvanlar və nəhayət mollalar bizim ağsaqqallarımız hesab olurlar və biz belə düşümürük ki, onlar olmasa günümüz keçməz!
Mən bir çox adamlardan hər gün eşidirəm ki:” Biz mövhumatı cəmiyyət içinə yayan irticaçı mollara nifrət edirik”. Sonra onlara deyirəm ki, mollanın pisi də var yaxşısıda. Deyirlər:” elədir”. Bir az mövhumatın müsbət cəhətlərindən danışıram, sonra deyirəm ki, millətə falçı da gərəkdir, molla da. Deyirlər:” hə, sən deyən düzdür”! təəccüb eləməyin, desəm ki, biz bütün ixtiyarımızı onların əlinə verməliyik, deyəcəklər hə, Onsuz da vermişik! Mirzə Jəlil Qulizadənin molla Nəsrəddin hikayələrinə baxın. Yer var molla gic, axmaq və mövhumatçı olur, digər yerdə isə məsləhət olaraq ağıllı, kəmallı və ziyalı xarakiter daşıyır,!(demək, mollanın pisi də var yaxşısı da). Söhbət, bir insanın pis yaxud yaxşı olduğundan getmir, bəlkə millətin taleinə, baxışına, altşüur və düşüncəsinə nə dərəcə təsir qoyub, onları hanki istiqamətdə hərək etməyə yönəldən principləri düşünməliyik. Biz Şərq millətləri nədən mövhumatdan əl çəkənmirik? Nədən özümüzlə, taleyimizlə və gələcək nəsillərimizlə barışanmırıq? Niyə bir dəfə çürümüş dişimizi çəkib, çıxarmırıq? Nədən bir para şarlatan həmişə bizim ilahi dinimizi, imanımızı və əqidəmizi boynumuza yüyən kimi salıb, öz arxasıca çəkir? Bəlkə siz Quzeylilər deyəsiniz ki, axı bunların bizə nə dəxli var? Yaxşı-yaxşı fikirləşsəz, görərsiniz ki dəxli var! Əgər molla nəsrəddin jurnalı yenə də həmən səviyyədə nəşr olunsa, yəqin ki, millət qarışqa kimi, qəzet puşklarına daraşar. Çünki, 100 il bundan qabağın problemləri hətta öz mahiyyətini dəyişdirmədən belə, davam edir. Hələ də il boyu yüzlər nəfər Quzeydən pirlərin ziyarətinə güneyə gəlir, hələ də qadınlarınız özlərini nəzərdən qorumağa boyunlarından göy-yaşıl nəsnələr aslayıb, kişilər ehsan verib, oğlan uşağı, üstünə ad qoymamışdan sünəət olunur və qızlar isə ulduz görüntüsü falına maraq göstərib, üstəlik ayda bir dəfə özlərinə baxt falı açdırır. Bu hələ mövhumatın görünən üzüdür. Əsil mövhumat ürəklərdə və beyinlərdədir. Misal üçün, öz gələcəyini TALEə tapşırmaq biz türklərin arasında ən qorxunc mövhumatdır. Babalarımız hər zad yaxşı olacaq deyə-deyə bizi gətirib, bu günə çatdırmışalr!. Hələ də biz babalarımızın qara tarixinə fəxr edirik, və hələ də müqəddəsat adlandırdığımız şah İsmail Xətailərin qılıncını tənqid eləmək mümkün deyil. Hələ də, həsbeh şaqqıldadıb, aftaba dolandırmaq bizim mədəniyyətimiz də paklıq simvoludur. Hələ də, telekanalarda işarə barmağını millətə tutb, uca səs ilə danışanlar var! Hələ də milləti qorxudanlar, hədələyənlər və baş-aşağı tərbiyə edənlər var!. Hələ də, bu dünyanın absurd, puç və dəyərsiz olduğuna fitva verib, insana dəxli olmayan şeir deyənlər var. Hələ də, AYB var, hələ də dəyişilməmiş prinsiplər, qaydalar, eh... bezdik gündəlik və dəyişilməzl həyatdan!